Eind juni 2010 zal ik voor een jaar via PBI worden uitgezonden naar Colombia. Ik kwam toevalligerwijs met het werk van PBI in aanraking vlak voordat ik in februari 2009 voor mijn masteronderzoek naar Colombia vertrok. De principes en werkwijze van de organisatie spraken me meteen aan. Colombia heb ik tijdens de vier maanden van mijn onderzoek leren kennen als een land met een ontzettend complex conflict en een verslechterende mensenrechtencrisis.

Mijn motivatie komt voort uit het willen bijdragen aan het mogelijk maken dat anderen dezelfde kansen en mogelijkheden kunnen krijgen en beanutten als die ik hier heb gehad. Mensenrechten zijn universeel en het feit dat ik in Nederland ben geboren, waar veel rechten gewaarborgd zijn, geeft mij niet meer recht dan welk ander mens in deze wereld op deze kansen en mogelijkheden. Ik sta dan ook volledig achter de filosofie van PBI, die er vanuit gaat dat lokale mensen het beste weten hoe ze te werk moeten gaan.

Ik heb vorig jaar al een aantal mensen ontmoet die actief zijn in het mensenrechtenwerk. Deze korte ontmoetingen waren al zo inspirerend, dat ik niet kan wachten om de mensenrechtenverdedigers, die door PBI beschermd worden, te ontmoeten. Ik hoop dat hun doorzettingsvermogen, hun positiviteit, hun vermogen om toch altijd maar weer naar morgen te kijken, hun hoop, warmte en levenslessen tot inspiratie zullen dienen.

"Waarom ik voor PBI in Colombia wil werken kan ik het best duidelijk maken aan de hand van een ervaring tijdens de internationale training voor PBI-vrijwilligers in Spanje.

Tijdens deze training getuigde Alirio Uribe, lid van het Colombiaanse advocatencollectief CCAJAR en winnaar van de Martin Ennals Award in 2003, over zijn ervaring als cliënt van PBI.

Alirio Uribe is een erg bijzondere man die enorm belangrijk werk verricht. Samen met de andere advocaten van het collectief, verdedigt hij de slachtoffers van het conflict in Colombia en brengt hij staatsmisdaden, waaronder massamoorden, voor de rechtbank. Hij krijgt al meer dan tien jaar bescherming van PBI en vertelde ons onomwonden dat hij onmogelijk zijn werk had kunnen doen zonder de begeleiding van PBI.

Ik kan Alirio Uribe en de vele andere mensenrechtenverdedigers in Colombia weinig leren over hoe en waarom ze hun werk moeten doen. Ik kan er met mijn buitenlands paspoort echter wel voor zorgen dat hen niets overkomt en ze hun werk kunnen blijven doen. Een zeer tastbaar resultaat. Op die manier kan ik er indirect toe bijdragen dat de mensenrechtensituatie voor veel Colombianen verbetert."

Hendrine schreef over haar eerste ervaringen in Colombia het volgende artikel, via haar blog.

"Colombia is een land waar sterke maatschappelijke organisaties zijn. Zij hebben in extreme mate te maken met geweld en repressie van de zijde van verschillende actoren in het conflict. In een land als Colombia is opkomen voor jezelf of anderen als hen of jou onrecht wordt aangedaan verre van vrijblijvend. Geweldloze activisten die zich inzetten voor mensenrechten en sociale rechtvaardigheid weten dat ze een risico nemen, met als hoogste prijs hun eigen leven.

Ondanks dat velen op deze manier al zijn gemarteld, monddood gemaakt of simpelweg 'verdwenen', kiezen zij er niet voor om zich afzijdig te houden, niet voor het recht van de sterkste, en niet voor macht en geweld. Ik denk dat juist deze lokale organisaties, van boeren, vrouwen, familieleden van politieke gevangenen, een enorm belangrijke rol te spelen hebben in ieder vredesproces. Door de begeleiding van PBI, altijd op aanvraag van de lokale organisaties, behouden zij hun politieke ruimte. Zij verdienen onze steun.

Met onze stem en door ons doen en laten kan iedereen iets doen om geweld en onrecht te verminderen. Vrijwilliger worden voor PBI is slechts één van de manieren om dit te doen. In eerste instantie werd ik geraakt door de werkwijze van PBI, namelijk de inzet van geweldloosheid als doel èn als middel. Geïnspireerd door Gandhi: in alle processen van sociale verandering bevindt het doel zich al in de middelen, zoals in een zaadje een boom schuil gaat.

Ik hoop dat ik aan dit proces, het groeien van die boom, iets kan bijdragen tijdens mijn tijd als vrijwilliger. Vanaf augustus zal ik deel uitmaken van het PBI Colombia team in Barrancabermeja, aan de oever van de Magdalena rivier in het noord-oosten van het land. In het omliggende gebied zijn bestaansmiddelen zoals land en natuurlijke hulpbronnen zeer ongelijk verdeeld, en in de stad zelf hebben vele door het conflict ontheemden hun toevlucht gezocht.

Natuurlijk heb ik nu nog maar een zeer beperkt beeld van de situatie en zal het tijd kosten om te kunnen begrijpen wat er zich af speelt.

Voordat ik wegging interviewde de NOS mij over mijn vertrek.

Carly schreef onlangs ook dit artikel voor onze website.

Laura is in januari 2009 bij PBI Colombia (in Barrancabermeja, later Bogotá) als vrijwilliger aan de slag gegaan. Zij heeft haar contract met een half jaar verlengd en komt in juni 2010 weer terug.

“Ik ben gemotiveerd om in Colombia voor PBI te werken omdat het conflict een talloos aantal mensen tot slachtoffer heeft gemaakt. Mensen die slachtoffer zijn van systematische misbruik waardoor hun levens en gemeenschappen vernietigd worden. De daders zijn nauwelijks ter verantwoording geroepen en geen enkel deel van het land is vrij van de gevolgen van dit conflict. Vooral in de meest afgelegen landelijke regio’s die rijk zijn aan natuurlijke hulpbronnen is de mate van destructie misschien het grootst en het minst gedocumenteerd.

PBI is een organisatie die op een zeer professionele manier een belangrijke rol speelt om de Colombiaanse mensenrechtenorganisaties en -activisten in hun werk te ondersteunen. Dit doet PBI zonder dat ze taken overneemt die de mensen en organisaties in Colombia zelf kunnen doen. PBI is uitgerust om in het land zelf en om internationaal mensenrechten te beschermen en bevorderen. Daar hoop ik als vrijwilliger bij PBI mijn steentje aan bij te kunnen dragen.”